MW 750

MW 750 – Motocykl Wojskowy

 

Dane techniczne w/w motocykla

Dane techniczne w/w motocykla
rok produkcji: 1970
Silnik: dolno zaworowy, chłodzony powietrzem
Pojemność: 746 ccm
Moc: 19 KW/ 26 KM
Prędkość maksymalna: 90 km/h
Zużycie paliwa: 6,2 l/100 km (na równej drodze) w terenie 10 l / 100km
Zużycie oleju: 0,25 l/100 km
Skrzynia biegów MT 804: czterobiegowa z biegiem wstecznym
Przeniesienie napędu: wałek Kardana, niesymetryczny mechanizm różnicowy(napęd na koło wózka)
Instalacja elektryczna: 6 V
Masa motocykla gotowego do jazdy: 345 kg
Głębokość brodu: 0,25 m (sprawdzono – można głębiej)
Zdolność pokonywania wzniesień: 22 stopnie

Datą powstania tej konstrukcji jest rok 1964, kiedy to opracowano pierwszą wersję motocykla MW-750. Egzemplarze MW produkowane były w Kijowskiej Fabryce Motocykli – KMZ. Do legendy przeszły już opowieści, jak to strachem i przemocą wymuszano na pracownikach wysoką jakość części, nieporównywalną z jakością części przeznaczonych na rynek cywilny. Czy to prawda? Cóż; w latach 50-tych i później zapewne też jakiekolwiek „brakoróbstwo” mogło się skończyć dla „brakoroba” więzieniem, nie tylko zresztą w ZSRR, bo i w pozostałych krajach bloku wschodniego również. Podobnie nie ma co się sugerować znakami w formie gwiazdek; często według sprzedającego oznaczają one „oryginalne MW”, lecz pamiętać należy, że Ukraińcy sprzedają obecnie numeratory z gwiazdkami i każdy może sobie nabić oryginalne znaki kontroli technicznej.

Cała historia MW to zarazem historia K-750 i wszystkich modeli Dniepra; wszystkie unowocześnienia zastosowane w wojskowych maszynach pojawiały się w jego cywilnych odpowiednikach. Motocykle MW montowane były w wydzielonej części zakładu, gdzie osoby postronne wstępu nie miały. Następnie już w zakładzie w przeciwieństwie do maszyn cywilnych były wstępnie docierane, aby, trafiwszy w ręce armii, móc od razu być eksploatowanymi w pełnym obciążeniu. Wiele części znaczonych było znakiem tego, który je wykonał – najczęściej rombem z cyfrą w środku, oznaczającą numer robotnika, jak również gwiazdką oznaczającą produkcję dla wojska. Kontroler jakości nabijał swój znak – indywidualny, np. trójkąt, krzyżyk – tak, by był trudny do podrobienia. W tym wypadku nie obowiązywała produkcja planowa; jak detal był wykonany źle, a kończył się np. miesiąc, to kontroler i tak części nie odebrał. Części przechodziły ostrą selekcję – bywało, że na zakład przywieźli łożyska, a kontrola z partii 1000 sztuk wybrała 5, resztę przeznaczając na rynek cywilny. Motocykl w wersji wojskowej nie miał prawa trafić w ręce cywila. Jeśli chodzi o rozpieracze kół to konstruktor zabronił stosować takie wynalazki w kołach, bo powodują, że bęben staje się pięciokątny. Wystarczało porządne, dwukrotnie zrobione równomierne naciągnięcie wszystkich szprych. Bardzo mało osób wie, że spora część osprzętu dodatkowego wykonywana była poza zakładem, w innych specjalistycznych warsztatach – np. wózki boczne z radiostacją. Bardzo ciekawa była wersja z koszem odpinanym za pociągnięciem jednej dźwigni. W razie uszkodzenia kosza kierowca mógł jednym ruchem ręki odpiąć kosz i odjechać z zagrożonego miejsca. Motocykle MW produkowane były o roku 1994.

MW-750. W motocyklu tym, wywodzącym się w prostej linii z K-750W poprzez dodanie napędu na kosz uzyskano już maszynę, która mogła zadowolić wojskowego odbiorcę. Silnik dolnozaworowy, typowy „kaśkowski”, charakteryzował się wysokim momentem obrotowym przy niskich obrotach; przy 2600-3200 obr./min jego moment osiągał 4,2kGm i zadowalał się podłej jakości 66-oktanową benzyną. Prostota konstrukcji, niezawodność i łatwość uruchomienia nawet przy silnych mrozach to jego charakterystyczne cechy. Skrzynia biegów starego typu 6204, bez wstecznego biegu, z filtrem typu „komin”. Prezentowany model posiada skrzynie biegów od motocykla Dniepr (ze wstecznym biegiem). Dyferencjał z blokadą mechanizmu różnicowego. Zbiornik paliwa identyczny ze zbiornikiem K-750. Rama jest krótka; od osi wahacza do osi główki ramy ma716,9 mm i skrzynia biegów ze wstecznym nie mieści się bez przeróbek. Dlatego też wałek kardana jest odpowiednio krótszy. Wałek napędu na kosz jest gruby, wykonany jako rurka z do spawanymi wielowypustami na końcach. Zawieszenie tylne na amortyzatorach typu 5309300A o średnicy trzpienia8 mm i skoku 75-87 mm. Hamulec przedni z pojedynczym rozpieraczem – nr kat. 75006511-A. Automat stopu identyczny, jak w „kaśce” – typ 65018950, wkręcany pionowo w ramę. Pedał hamulca identyczny z K-750 bez mechanizmu wyrównywacza. Lampki tylne to tzw. „żółwiki”, czyli lampki typu FP220, przednia lampka koszowa to tzw. „łezka” typu FP200. Przednia lampa identyczna z lampą K-750 typu FG-116. Błotnik tylny dzielony typu 5309420.

Właściciel;
Krzysztof Podraska
pseudo „Laska”

Miejscowość; Ludwikowo, mały domek pod lasem.
p.s. Punktem charakterystycznym jest taka miejscowość Płock, która jest niedaleko